Heren1 promotieverslag
Zondag 30 mei: Ver weg van huis en haard. Onbekenden. En maar 1 kans. Slecht weer voorspeld.
Plaats van handeling: De NoordNederlandse golfclub. Tegenstander: Het eerste team van de Semslanden. Doel: promoveren naar de eerste klasse.
Het behalen van het kampioenschap was een prachtig moment, maar niet meer dan een tussenstap. Vanaf het begin van de competitie was bekend dat we naar het noorden zouden moeten maar tegen wie? Nu blijkt het de Semslanden te zijn, een team getraind door toenmalige BurgGolf professionals.
Captain Marcel wilde het degelijk aanpakken. Een door BurgGolf geregelde overnachting zou er voor zorgen dat het team goed uitgerust aan de start kon verschijnen.
Op de trainingszaterdag zag het team al dat de tegenstander blufpoker speelde. Semslanden registreerde onjuiste handicaps om hun speelsterkte te verbloemen. De bluf werd door ons team zonder aarzelen beantwoord. Wij zijn veel beter!
De weersvoorspelling voor de zondag gaf zonder uitzondering regen aan. Hoeveel en wanneer was nog de vraag. Als je van Zoetermeer naar Glimmen zou rijden was je verzekerd van regen onderweg.
De ochtend bleek in het noorden mee te vallen een licht buitje en wat spetters hier en daar.
Het was wel voldoende voor Lars om te ontdekken dat zijn paraplu niet aan zijn tas zat. Dat was maar een klein hikje in vergelijking met de in de tas ontbrekende driver van Pim!
Al die randverschijnselen verstoorden de concentratie niet.
Alle foursomes werden gewonnen, waarbij het duo Marcel en Lars al vier holes voor het einde klaar waren. Enkele Zoetermeerders hadden de lange reis gewaagd om hun team aan te moedigen en waren zo getuige van de eerste successen.
Geconcentreerd spel en positieve energie zorgden voor deze verrassende tussenstand.
De lunch werd voor een deel buiten genoten. Maar op het moment dat Stuart voor de middagpartij op de afslag stapte kwam de regen met bakken naar beneden.
Een voorteken?
Hij kwam echter niet verder dan de plek waar zijn bal was geland, omdat het op dat moment ook nog begon te onweren. De match werd meteen onderbroken. Het gaf iedereen wel de gelegenheid om de lunch wat beter te verteren. Meer dan een half uur werd de wedstrijd onderbroken. In de tussentijd waren de oude professionals ook gearriveerd om hun team aan te moedigen. Wat ze niet doorhadden was dat de spelers die ze vroeger onder hun hoede hadden al zo waren gegroeid dat ze onherkenbaar waren geworden. Gijs moest zich opnieuw introduceren.
Nadat het onweer was over getrokken kon het echte werk beginnen. Een voor een de baan in en kijken wat het wordt. De baan zelf was nat na de overvloedige regen, maar gelukkig niet onspeelbaar. Stuart keek al snel tegen een achterstand aan, maar zonder te forceren bleef hij zijn eigen spel spelen. Langzaam haalde hij zijn holes terug, om 1 up te gaan. Een enkele misser, die door een geraakte tak niet kon worden gerepareerd zorgde weer voor een omslag. Met een fenomenale approach op de een na laatste hole bracht hij alles in evenwicht, maar een vervelende kick op de laatste hole zorgde voor een lastige chip, en verlies. Gelukkig waren de signalen uit de baan positief. Dat bleek ook meteen. Gijs had het spel ook psychologisch heel degelijk gespeeld. Zijn tegenstander moest erkennen dat toen hij twee birdies na elkaar maakte nog niets in de stand veranderde. Gijs maakte ze ook. Met 5/3 binnen en weer twee wedstrijdpunten.
Pim redde het niet. Tot zijn verdriet was zijn wedstrijd ook niet leuk door het gedrag van zijn tegenstander. Op de laatste hole verloor hij 0/2. Marcel moest ook tot de laatste hole, maar deelde de punten. Tussenstand: 9-5. Zou het nog mis kunnen gaan?
Teruglopend naar de anderen konden we aan de grote grijns bij Lars en Joost constateren dat alles goed zat. Vier punten konden worden toegevoegd, en de eerste klasse is een feit!
Net als in Leidschendam konden de kampioenswafels worden rondgedeeld. De zeven Zoetermeerse toeschouwers vierden feest!
Maar de overwinning had verstrekkende gevolgen. Volgens afspraak zou de kuif worden gewiekt. De tondeuse werd zonder mankeren tevoorschijn gehaald en bijna professioneel gehanteerd. Vooral de lokken van Lars en Stuart moesten het ontgelden. Gijs had natuurlijk al een voorsprong en ook Marcel was ook al voorbereid. Alleen Joost stond erop om zijn kuif in oorspronkelijke staat te houden. Een volgende keer komt hij er niet mee weg, dan moet hij echt oud en wijs genoeg zijn om zijn lot te ondergaan. En de plaatjes laten het zien: het ging maar om een paar millimeter.
Het sms-bericht van Mark van Slooten om een glas bubbels te nemen is toch maar niet uitgevoerd, want er was nog een lange rit voor de boeg. Vermoeid maar gelukkig keerde iedereen huiswaarts.
De eerste klasse is bereikt. Nog maar één stap tot de top van Nederland.
De bubbels houden we tegoed!
